Karel Doing / Doing Film

“I want to see through your eyes and find new images”, says Karel Doing in his film A journey to Tarakan (2002), in which he follows the footsteps of his Uncle Ed, who worked as a soldier in Indonesia (and was executed). Doing does not find these new images in exotic locations, but near at hand. He wants to make the invisible visible, and prefers to incorporate everyday images. The motto of Images of a moving city is:‘There’s something special about the ordinary’. The film consists of a rhythmic succession of images of a car, a subway train, a market and a bicycle going through a puddle. Doing even manages to make you see the Zuidplein shopping mall in a different light. Everything is always moving, like the sped-up streaks of light in Whirlwind and the turning and spinning in Energy. Doing discovers calm amidst the chaos by imposing order on the shapes, as in Maas Observation. Or take, for instance, the garden chairs, flowers and the hand-rolled cigarette in Happy End: Rotterdam's port neighbourhood Heijplaat could not look more normal, but Doing makes you see it as if you have just found a new country.
There is something miraculous about all the locations in Doing's films. Viewing his work, you often feel rootlessly adrift in space and time. This is probably because empty places are the focus of attention. Their modesty makes them emphatic. The Super8 material is also important as it is so suited to allowing time to flow in grains. The quotidian images give you the feeling that the world is enormous and unpredictable. Doing's careful structuring highlights the chaotic world around us. The cohesion of the images is a personal excerpt from a reality that is merely temporary and only exists for as long as the film lasts. Afterwards, the outside world – which can be disappointing - envelops us again; as Doing noticed during his journey to Tarakan. Jakarta proved to be a polluted metropolis full of homeless children and clearly was not a place suitable for contemplation. He ends up on a malodorous, full ship that serves disgusting breakfasts, and Tarakan proves to predominantly reek of oil: it even scares the mosquitoes away. Tarakan feels like a prison.
Time is arrested in Doing's latest installation Servants. The 2 screen loop shows longshoremen on one screen and trauma team staff on the other. Both groups pause for two minutes and then resume their work. Doing's most recent film Getijden (Tides) includes timeless shots of nature, such as bobbing water lilies, swaying reeds, bare tracks in snow and sand that comes to life. Doing locates and catalogues the hidden energy flows, thereby observing the world like a film making cartographer compiling his personal atlas. Now all the continents have been discovered, it is time to scout them again as if seeing the world for the very first time.

Mariska Graveland
De Filmkrant, nrc.next.

“Ik wil kijken door jouw ogen en nieuwe beelden vinden”, zegt Karel Doing in zijn film Een ontdekkingsreis naar Tarakan (2002), waarin hij in de voetsporen treedt van zijn geëxecuteerde oom Ed, die als soldaat in Indië werkte. Die nieuwe beelden vindt Doing niet op exotische plekken, maar juist vlakbij. Hij wil het onzichtbare zichtbaar maken, en zoekt daar het liefst alledaagse beelden bij. ‘There’s something special about the ordinary’ is dan ook het motto van Images of a moving city, waarin ritmische beelden voorbijglijden van een auto, een metro, een markt en een fiets die door een plas rijdt. Het lukt Doing zelfs om je met andere ogen naar winkelcentrum Zuidplein te laten kijken. Alles is altijd in beweging, zoals de versnelde lichtstrepen in Whirlwind en het draaien en tollen in Energy, Energy ons laten zien. Doing vindt kalmte in de chaos door vormen te ordenen, zoals in Maas Observation. Of neem de tuinstoelen, de bloemetjes en het sjekkie in Happy End: gewoner kan de Rotterdamse havenwijk Heijplaat er niet uitzien, maar Doing laat je ernaar kijken alsof we zojuist een nieuw land hebben ontdekt.
Er is iets wonderlijks aan de hand met al die locaties in Doings films. Wie zijn werk ziet, voelt zich vaak ontheemd in plaats en tijd. Waarschijnlijk komt dat doordat de hoofdrol is weggelegd voor plekken die vaak leeg mogen zijn. Ze zijn nadrukkelijk door hun bescheidenheid. Ook belangrijk is het Super8-materiaal dat de tijd zo mooi in korrels kan laten bewegen. Die alledaagse beelden roepen juist het gevoel op dat de wereld groot is en onvoorspelbaar. De zorgvuldige ordening van Doing benadrukt juist het chaotische van de wereld om ons heen. De samenhang van de beelden is een persoonlijk uitsnede van de werkelijkheid die slechts tijdelijk bestaat, zolang de film duurt. Daarna worden we weer opgezogen door de wereld daarbuiten, die soms teleurstellend kan zijn, zoals Doing ervoer op zijn reis naar Tarakan. Jakarta blijkt een vervuilde wereldstad met zwerfkinderen, en duidelijk geen plek voor bezinning. Hij belandt op een stinkend, vol schip met een afschuwelijk ontbijt, en Tarakan blijkt vooral naar olie te ruiken: zelfs de muggen blijven weg. Tarakan voelt als een gevangenis.
In Doings nieuwste installatie Servants wordt de tijd even stilgezet. In de 2 screen loop zien we op het ene scherm havenarbeiders en op het andere scherm personeel van het Traumateam, die allemaal twee minuten stilstaan om daarna hun werk weer te hervatten. Doings allernieuwste film Getijden (Tides) bevat tijdloze natuurbeelden, zoals deinende waterlelies, wiegend riet, kale sneeuwsporen en zand dat tot leven komt. De verborgen energiestromen worden door Doing gelokaliseerd en in kaart gebracht, waarbij hij de wereld observeert als een filmende cartograaf die zijn persoonlijke atlas samenstelt. Nu alle werelddelen allang zijn ontdekt, wordt het tijd om ze opnieuw te verkennen alsof we de wereld voor het eerst zien.

Mariska Graveland
De Filmkrant, nrc.next.