Rainbow Stories

16mm colour opt. 95 min. 1996
Produced by Karel Doing for Studio één
Directed by Barbara Hanlo, Janneque Draisma, Cane Capovolto, Bavo Defurne,
Nina Danino, Marc Geerards, Harald Busch, Barr & Ferral, Tina Keane
Distribution: Light Cone

Het idee voor Rainbow Stories werd ontleend aan het gelijknamige boek van schrijver annex oorlogscorrespondent William T. Vollmann (Pan Picador, London 1990), een verzameling verhalen met elk een associatief verband met een kleur uit het spectrum. Net als in dit boek is de diversiteit aan stijlen en onderwerpen in de negen episodes enorm.

- Janneque Draisma (NL) De Iside ed Osiride - rood

Oorspronkelijk benaderde ik het medium film als een raam.

Ik ontwierp beeldreeksen waarin figuren een choreografie uitvoeren, gebaseerd op een thema en met een kort verhaal als rode lijn: ‘Cinematografische Choreografieën’ of ‘Visuele Gedichten’.

Nu groeien mijn films langzaam uit tot boeken of gebouwen waarvan de structuur en de inhoud steeds complexer worden.

De choreografie krijgt de vorm van handelingen met een dramatische inhoud. De figuren worden personages met tekst.

Ik laat tijdens de opnames ruimte open voor onverwachte gebeurtenissen die het verhaal kunnen beïnvloeden en deel worden van de film.

Op dit moment concentreer ik mij op een meer documentaire gerichte manier van filmen met de nadruk op het observeren.

- BarBara Hanlo (NL) A Wind Rose - groen

Het -afrollen van een film, voor de lamp, in de donkere ruimte, laat steeds weer een stukje- kijken, luisteren, denken en voelen.

Terugspoelen en opnieuw beginnen.

- Tina Keane (UK) Beyond the Blue Grain - blauw

Ik gebruik 8mm als een schetsblok, een middel om de elementen van mijn beeldtaal te verzamelen. De schetsen worden vervolgens blootgesteld aan een proces van transformatie. Ik ben een vrijgevochten verzamelaar, die beelden bevrijd uit hun materiële verbanden. Technologie is voor mij een aktief ingrediënt, via deze weg ontwikkeld mijn werk zich. Ik begin bijvoorbeeld met Super8, vind mijn expressie in video, installatie en performance, en voltooi mijn arbeid als film.

- Harald Busch (D) Taking Place - geel

Mijn werk heeft zich altijd -zeker de laatste tien jaar- verplaatst van film naar video naar installaties naar objecten/sculpturen en omgekeerd.

Daarom zou ik mezelf nagenoeg kunnen omschrijven als een niet in iets gespecialiseerde specialist wiens werk gebaseerd is op een uitdrukkelijke nauwgezetheid (of het verlangen daarnaar).

Op een of andere manier had en heeft mijn werk altijd te maken met ‘contradicties’, zoals tussen beramen en improviseren, als tussen beweging en onbeweeglijkheid, als tussen close-up en long-shot, als tussen angst en genot, als tussen zien en blindheid en ik denk dat dat het is waar het gebeurt: ertussenin.

- Cane CapoVolto (I) Mal d'Africa - groen

Cane CapoVolto is een open collectief welke d.m.v. film en video de begrippen communicatie en perceptie beproeft. De bewegende beelden van Cane CapoVolto ontstaan vanuit een combinatie van de vroeg Surrealistische films en de Trash Cinema. Met een stevige verwijzing naar de (fake) freak documentaires van de ‘Mondo-Movies’ uit de jaren zestig. Al onze korte filmwerken worden, in oorsprong, op Super8 geschoten vanwege de falsificerende mogelijkheden van dit medium. Het gebruik van Super8 film impliceert namelijk een minder realistische doch tevens scherpere kijk op de realiteit.

Sinds 1992 experimenteert Cane CapoVolto met irrationele combinaties van gevonden -en gestolen- film en video materiaal, teksten en geluiden en heeft sindsdien deze ‘ideologische, drie dimensionale Found Footage Cinema’ volledig uitgediept.

- Nina Danino (UK) The Silence is Baroque - paars

Structuur is een regelend principe, de elementen zijn filmlengten op zich, zoals in mijn eerste film ‘First Memory’ waarin ik zowel de kracht van lengte/duur ontdekte als de mogelijkheden die een stem gecombineerd met(zwart) beeld biedt. In ‘Close to Home’ waarin ik met afstand werk en de spanningen die dat oproept, als resultaat van iets wat niet kan, uiteindelijk, ten grondslag liggend aan welke lichaamsgeografie dan ook. Leidend was het gevoel/idee dat het vrouwelijke een denkbeeld is dat iets kan uitdrukken, ook in verband met kunst. Het drama van ‘Stabat Mater’ is als de stijging van een stem die zingt, de kleuren en de gebarende en razende camera tegenover een ademloze, onnauwkeurige toespraak. In ‘Now I am yours’ werk ik het werken met stem en beeld als zinsbouw verder uit -ik heb kunnen werken met stemkunstenaars als Shelly Hirsch- waardoor er een link ontstaat tussen stem en beeld. De film is op alle fronten barok en waarschijnlijk overdreven in zijn worsteling om de boodschap over tebrengen.

Nu, met ‘The Silence is Baroque’ voor Rainbow Stories, heb ik getracht een rumoerig, levendig, muzisch stuk rond spektakel en theater te creëren, niet hoog maar laag; de muziek, realisme en poëzie van de straat -het applaus voor het leven ten opzichte van de viering van passie en dood.

- Barr & Ferral (UK) Visitations - rood

Wij gebruiken voor ons filmwerk relatief goedkope film/video formaten en methodes. Was ons eerdere werk voornamelijk op VHS video, het huidige werk is vooral op 8mm en16mm film, waarbij het filmmateriaal door ons zelf ontwikkeld en bewerkt wordt. Op welk medium ook, juist het uitbuiten van de mogelijkheden en beperkingen van het gebruikte medium is een stijl bepalend kenmerk van onze werkwijze.

Wij filmen op zeer directe, geïmproviseerde wijze zonder dat daarbij, bij voorbaat, vast staat hoe het uiteindelijke beeld gebruikt gaat worden. Het gaat om het vastleggen van werkelijke belevingen en persoonlijke rituelen. Waarna de manier waarop het beeldmateriaal wordt ontwikkeld, bewerkt en onderling vergeleken een afstand van die werkelijkheid veroorzaakt waardoor er iets zeer surrealistisch ontstaat.

Het maken van een film is een voortdurend project van thema's, ideeën en beelden,onderling inwisselbaar van de ene film naar de andere. De rode draad in al onze 26+ films is het menselijk lichaam, bezien van een afstandelijk, haast buitenaards perspectief. ‘Het Vlees’ als een fascinerend en erotisch, doch aan bederf en ziektes onderhevig, ding. In een aantal van onze films ‘ontmenselijken’ we het lichaam op dusdanige wijze dat het zelfs buitenaards te noemen is. Zo ook in ons aandeel voor Rainbow Stories.

- Marc Geerards (NL) Don't Move! - blauw

Tot op heden heb ik me uitsluitend beziggehouden met literatuur (Kafka, Duras, Rilke, Beckett) als basismateriaal voor mijn films. Maar ik ben daarnaast ook bezig om met ander dan literair materiaal te werken. Wat me interesseert is de toepassing van de methode. Zoals je, vertrekkend van literair materiaal, een film schrijft, zo kan je ook, vertrekkend van picturaal materiaal, een film schilderen, uitgaand van een choreografie een film dansen, uitgaand van een partituur, een film componeren, etc. Tot nu toe heeft in mijn werk de methode op de voorgrond gestaan. Misschien is het wel zo dat de films er in de eerste instantie een weerspiegeling van zijn -dat de methode hun eigenlijke onderwerp is- en dat ze pas in tweede instantie tonen wat de camera en de microfoon geregistreerd hebben. Maar recentelijk laat ik meer ruimte open voor het toeval en het experiment (met name tijdens de opname en de montage). Systematiek en improvisatie lijken meer in elkaar over te gaan.

- Bavo Defurne (B) Saint - rood

Na mijn studie Film & Videorealisatie aan het HIBK Sint Lukas te Brussel heb ik als set dresser voor Peter Greenaway en als regie assistent voor Matthias Müller gewerkt. Sindsdien (1989) maakte ik een twintigtal films en video’s. Ik experimenteer met nieuwe beeldtaal, maar refereer daarbij ook aan stille films, vooroorlogse propagandafilms, videoclips en reclamefilms. Het experiment is gericht, waarbij ik naar heel krachtige en bijzondere manieren zoek om iets prangends te vertellen met beeld en klank. In mijn producties betrekt ik zowel mensen en technieken uit het mainstream- als het underground-filmcircuit. Mijn werkwijze resulteert in een ruwe, professionele authenticiteit, die niet haalbaar is binnen de conventies van de gestandaardiseerde commerciële filmindustrie. Hoofdthema in mijn films is de visualisering van het lichaam in de context van de hedendaagse maatschappij.

The idea of Rainbow Stories was taken from the book by the same name from writer/war correspondent William T. Vollmann (Pan Picador, London 1990), a compilation of stories with associative links to the various colours in the spectrum. Just like in the book, there is a vast variety of styles and subjects in the nine episodes.

- Janneque Draisma (NL) De Iside ed Osiride - red

Originally I approached the film medium as a window.

I designed sequences in which figures performed a choreography, based on a theme and with a short story as a lead: 'Cinematic Choreographies' or 'Visual Poems'.

Now my films are slowly developing into books or buildings with increasingly complex structures and contents. The choreography is shaped into an act with a dramatic content. The figures become characters with texts. During the shoot I leave some space for unexpected happenings which may influence the story and become part of the film.

Currently I am concentrating on a more documentary style of filmmaking, with a strong emphasis on observation.

- BarBara Hanlo (NL) A Wind Rose - green

The -unreeling of a film, before a lamp, in a dark space, again and again- watching, listening, thinking and feeling.

Rewind and start again.

- Tina Keane (UK) Beyond the Blue Grain - bleu

I use Super8 as a sketch pad, a means to collect the elements of my visual language. The sketches are then inputted into a process of transformation. I am a promiscuous gatherer, liberating the images from their material constraints and creating, with a painter's sensibilities, richly layered and compelling work. Technology for me is an active ingredient, the process through which my work evolves and engages with a conceptual momentum; I may begin with Super8, find expression in video installation/performance, and reach completion with a single screen film.

- Harald Busch (D) Taking Place - yellow

For the past ten years my work has been shifting from film to video to installation to objects/sculptures and back again.

So maybe I could define myself as a non-specialist, whose work is based on something one might call formal preciseness (or at least a longing for it).

In one way or another it always had and has to do with 'contradictions', as between planning and improvising, as between motion and immobility, as between close-up and long-shot, as between fear and joy, as between seeing and not seeing and I guess that's where it always is 'TAKING PLACE': in between.

- Cane CapoVolto (I) Mal d'Africa - green

Cane Capovolto is an open collective which uses film and video as a means of testing the notions of communication and perception. The moving images of Cane Capovolto are conceived from a combination of early surrealist film and Trash cinema. They make a strong reference to (fake) freak documentaries of the 1960's 'Mondo Movies'. All of our shorts originate on Super8 because of the many falsifying possibilities of this medium. The use of Super8 implies both a more realistic as well as sharper perception of reality.

Since 1992 Cane Capovolto has experimented with irrational combinations of found or stolen film and video footage, texts and sounds and has therefore since then completely exhausted this 'ideological, three-dimensional Found Footage Cinema'.

- Nina Danino (UK) The Silence is Baroque - purple

Structure is an organising principle, the elements where lengths of film itself, such as in my first film 'First Memory' where I discovered the power of duration and and the possibilities of voice over image and black film and in 'Close to Home' working with distance -the sea and black spacing and the voice to create, tensions brought forth as a result of what cannot, in the end, be located in any physical geography. A guiding principle has been the feeling that the feminine is an idea which can map out something also in connection with art perhaps. The drama of 'Stabat Mater' is in the ascent of a voice in song, the full colour and gestural and frenetic camera against a breathless unpunctuated speech. 'Now I am Yours' carries on working with the voice and the image as syntax, and I worked with such wonderful voice artists as Shelley Hirsch, creating a connection of sound and image. This film is baroque in every way and perhaps excessive in its struggle to say and reach.

Now, with 'The Silence is Baroque' for Rainbow Stories, I have tried to make a noisy, lively, musical piece around spectacle and theatre, not high but low; the music, realism and poetry of the street - the applause for life pitted against the celebration of passion and death.

- Barr & Ferral (UK) Visitations - red

Barr/Ferral films make use of relatively cheap film/video formats and production methods. While our earliest film work used mainly VHS/SVHS video, most of our current work employs black and white 8mm/16mm film which we hand process and hand tint at home. Whatever the medium used, a common stylistic feature of our films is the exploration of the particular qualities and limitations of that medium.

We usually film in a very direct, improvisatory way often with little or no idea how an image will eventually be used. There is no acting as such in our films. Filming sessions usually involve the recording of real experience or documentation of personal ritual. Visual processing, editing and juxtaposition of this material will often create a distance from this reality resulting in something quite surreal.

Our film making is a continuous, ongoing project with themes, ideas and images often interchangeable from one film to another. A common thread throughout our 26+ films is the representation of the human body. The body is often viewed from a distant, almost alien perspective. The flesh is presented as fascinating and erotic but prone to invasion and corruption by disease. In some of our films the body becomes dehumanised to a point where it may actually be alien. This is particularly apparent in our segment of Rainbow Stories.

- Marc Geerards (NL) Don't Move! - bleu

So far I have only used literature (Kafka, Duras, Rilke, Beckett) as a base material for my films. But I am also working with other than literary sources. What interests me is the application of the method. Like, when you start from a book, you can write a film, when you start from a picture, you can paint a film, when you start from a choreography, you can dance a film, when you start from a piece of music, you can compose a film, etc. So far, the method has always been up front in my work. Maybe it is true that these films are first and foremost reflections of the method -that the method is their actual subject- and that they only show us thereafter what the camera and microphone have recorded. But recently I have started to leave some more room for chance and experimentation (especially during the shoot and the editing). Systematics and improvisation seem to come together.

- Bavo Defurne (B) Saint - red

After my study film & video realization at the HIBK Sint Lukas Brussels I worked as a set dresser for Peter Greenaway and as an assistant director for Matthias Müller. Since 1989 I have made about twenty films and video's. I like to experiment with new images, but I also refer to silent movies, pre-war propaganda films, videoclips and advertisements. The experiment is clearly aimed, in that I will try to find a powerful and particular way of expressing something important with image and sound. I always involve peolple from the mainstream as well as the underground film scene in my productions. My method of working results in a rough, professional authenticity which could never be achieved within the conventions of standardised commercial film industry. The main subject of my films is the visualisation of the body in the context of contemporary society.